Polskie konsulaty na Wschodzie

Profesor Leon Babiński (1891-1973) w referacie wygłoszonym w lipcu 1935 r., stanowiącym wstęp do seminarium z zakresu praktyki konsularnej na kursie naukowym urzędników Polskiej Służby Zagranicznej powiedział: Urząd konsularny, przez tradycję wielowiekową uświęcony znajduje się w stanie ciągłego rozwoju i ewolucji, gdyż nadążyć on musi za rozwojem życia, a życie stwarza coraz to nowe obowiązki i wywołuje potrzebę wynalezienia odpowiednich form dla dania zadośćuczynienia tym obowiązkom. Każde państwo organizuje swoją służbę konsularną samodzielnie, w zależności od potrzeb politycznych, gospodarczych, handlowych, obywatelskich, kulturalnych i naukowych. Z chwilą odzyskania niepodległości Polska nie posiadała ani tradycji, ani doświadczenia w organizacji służby konsularnej, a brak podpisanych konwencji konsularnych zmuszał do prowadzenia stosunków konsularnych w oparciu o prawo zwyczajowe. (Przedmowa, fragment)

• Месца выхаду: Warszawa
• Дата выхаду: 2010
• Рэдактар: Cerabka Paweł, Kacperczyk Olga, Wręga Antoni J.
• Выдавец: Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP, Biuro Archiwum i Zarządzania Informacją, Konsulat Generalny RP w Sankt Petersburgu
• Памеры: 128 s.
• ISBN: 987-83-7585-140-3
• Катэгорыя: Гісторыя, Грамадзтва
• Copyright: © 2010 by Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP
• Кнігазбор:
  • BTH — бібліятэка Беларускага Гістарычнага Таварыства, ul. Proletariacka 11, Białystok (папяровы асобнік)
• Інвэнтарныя нумары: BTH — 5344